fârdan sonra olacağı yazılıdır. Bizim müezzin efendiler, yalnız esteğfirulláhı üç kere söylüyorlar. Bunda tefekkür ve tefekkür­de esâs; kul ibâdetini ve amellerini kusúrlu görmek, Rabb-i Rahîm’ine lâyık görmemek, ameline güvenmemek, belki fazl-ı İlâhîye i‘timâd edip, rahmet-i İlâhiyyeden me’yûs olmamaktır.

Hulâsa: Korku ile ümîd arasında bulunmaktır. 

2-

سُبْحَانَ اللّٰهِ وَ ا لْحَمْدُ لِلّٰهِ وَ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ

  وَ اللّٰهُ اَكْبَرُ وَ لاَ حَوْلَ وَ لاَ قُوَّةَ اِلَّا بِاللّٰهِ

Kısacık ma‘nâsı: Bütün kusúrlardan Elláh paktır, münezzehtir. Her ni‘met, Elláh’ındır. Hamd ve şükür, O’na mahsústur. Mutlak Ma‘bûd, Elláh’tır. O’ndan başka Elláh yoktur. Eserlerinden azametini idrâk ederek, o Elláh her şeyden büyüktür. Álemdeki küçük büyük bütün tahavvülât ve tebeddülât ve şâyân-ı hayret kuvvet ve kudret, şanı álî ve azím olan Elláhu Zü’l-Celâl ve’l-Kemâl’indir.

Tefekkür için küçük derslerden “Dokuzuncu Ders” ve onun başındaki kısım kâfîdir. Zâten ma‘lûmunuz olan îmânî ders­ler, en başta ibâdet-i tefekküriyyeyi te’mîn ediyorlar. Cenâb-ı Hak, ma‘nevî zevk ve feyzimize sebeb olan o kudsî derslerden hakíkí derslerini alanlara bizleri de ilhâk ve şevkımizi muzdâd buyursun. Âmîn.

Siz muhterem kardeşime ve muhterem muhibblere birer birer binler selâm ve duálar yollar, cümlenizden hayr duálar istirhâm ederim.

                                                                       16 Nîsân 1966

 

Lügat: tahavvülât, tebeddülât, muhterem, tahavvül, tebeddül, tefekkür, udre(t), efendi, muhibb, vülât