Suâller ve Cevâbları

Suâl 1: Yatsı namâzının farzını münferiden kazá eden, birinci rek‘atta kırâeti cehr, ikinci rek‘atta ihfâ ederse, sücûd-i sehiv lâzım gelir mi?

Cevâb 1: Lâzım gelmez. (Ni‘met-i İslâm’ın vâcibât-ı salâtın 18 numaralı vâcibinin cehr mes’elesinde tafsílât vardır.) Eğer münferid de imâm gibi cehren kılınan namâzlarda olduğu salevât-ı cehriyyede (sabâh, akşâm, yatsı farzları gibi) vâcib olaydı, o zamân vâcibi terk ettiği için sücûd-i sehiv lâzım gelirdi.

Cevâb 2: Eski virdler, îmânî dersler ile meşgúl olmayı zorlaştırıyorsa, terkinde beis yoktur. Zâten dersler, Hálık’ı tefek­küre ve zikre sebebdir. Namâzların sonundaki tesbîhler, her namâzın sonunda otuz üçer def‘a  لاَ اِلٰهَ اِلاَّ اللّٰهُ ve sabâh ile akşâm namâzlarından sonra, on kere on bir kelimeli kelime-i tevhîdi terk etmemek gerektir. (“Yirminci Mektûb”taki)

Suâl 3: On sekiz bin álemden bahsedilirken; Asya, Avrupa ve Afrika göl ve nehirlerinden bir álem olarak misâl veriliyor da, diğer iki kıt‘adaki, bi’l-hássa Amerika’daki daha büyük göl ve nehirlerden bahsedilmemesi nedendir?

Cevâb 3: İslâmiyyetin merkez-i intişârı Asya, sonra Afrika ve Avrupa’ya sirâyet ettiği ve Amerika’da Müslümânlık yakın zamânlarda başladığından olsa gerektir. Maamâfîh, mü’min kalbi ve müslim gözü, bu dersi Amerika kıt‘asına ve o kıt‘adaki muazzam deniz, nehir ve göllere de kıyâsen nakledebilir, mâni‘ yoktur.

Suâl 4: “Yirmi Altıncı Mektûb”taki 358. sahîfede geçen; “Evet, nefsini beğenen ve nefsine i‘timâd eden, bedbahttır. Nefsinin ayıbını gören, bahtiyârdır. Öyle ise, sen bahtiyârsın. Fakat,

Lügat: ferid(e), bedbaht, muazzam, vâcibât, birinc, feride, kelime, terkin, dilir, sinin, vâcib, âmiyy