Râbian: Bizlerden uzak olarak bir bayram daha geçirdiğinizi yazmakla bir hüzün ve firâkı ifâde ediyorsunuz. Zannederim evvelki mektûbda merhûm Üstâdın: “Hális ve lillâh için münâsebet ve uhuvvet, zamân ve mekânla mukayyed ol­maz. İki hakíkatli dost için bir şehir, bir memleket, küre-i Arz, dünyâ belki álem-i vücûd bir meclis hükmündedir. Böyle dostluk ve kardeşliğin firâkı yok, hep visâldir. Fânî, mecâzî, dünyevî dostlukların sáhibleri firâkı düşünsün. İki hakíkí dost, hátıralarını anmak ve dergâh-ı İlâhîye el açtıklarında biribirlerini súreten, hayâlen görebilirler. Merâtib-i dünyâ hakíkatte pek ehemmiyyetsizdir. Mertebesini, hakíkí güzel hizmete medâr edenlerin minnet ve zillete girmemek şartıyla terakkíleri hóştur.”

Üstâd’ın mektûbu devâm etmekte, şöyle not düşülmekte:

“İman ve Kur’ân hizmetinde bulunanlara háricî hücûmlar karşısında gelecek fıkra fâideli görülmüştür. Şöyle ki:

“Hakíkate ermiş ve ondaki hakíkí tesellî ve sevinci bulmuş olanlara îmânî ve Kur’ânî hakíkatlerin, Sûre-i Asr’daki

وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ  hükmüne uyarak, ‘Nefsine ve dinleyen olursa onlara duyurulmasına karşı ehl-i dalâletin, şeytánların desîseleri ile tehâcümüne ve bundan gelen müşkillerle gam ve kederlere karşı sabır ve metânet et, mahzûn olup merâk etme’ demeye ihtiyâc hissedilmez. Zîrâ, hıfz-ı Kur’ân, her müşkilâta gálib ve lezzet-i hizmet-i îmâniyye her kederi unutturacağından, teşcî‘ ve teşvîke lüzûm görülmez.”

İnşâelláh aramızdaki muhabbet ve uhuvvet münâsebeti bu nev‘ídendir. Öyle ise firâkımız yoktur.

Hámisen: Bir yakınınızın acıklı hâline üzüldüm. Elláh hidâyet etsin. Şefkat tokadı, uyanacağının müjdesidir, diyorum.

Lügat: ehl-i dalâlet, memleket, muhabbet, mukayyed, dünyevî, mertebe, uhuvvet, dergâh, hizmet, meclis, minnet, zillet, fâide, şehir