بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ

Muhterem Kardeşim!

13.11.1961 târîhli samîmî mektûbunuza memnûn oldum. Hakkımdaki, haddimden çok ileri sevgiye lâyık olmadığımı i‘tirâfla, onu merciıne havâle ediyorum. Elláh, sizden râzı ol­sun.

Oradaki tanışmalardan duyduğunuz sevince iştirâk etmekle berâber, şunları kat‘í olarak tavsıye ederim:

1) Cemâat zamânıdır. Ammâ, cemm-i gafîr zararlıdır.

2) A‘zamî altı arkadaşla haftada bir buluşmak yeter. İki veyâ üç kişi ile daha fazla da olabilir.

3) Şer uykuda değildir, elbise değiştiriyor. Aldanmak, tedbîri terk etmek, şerîrleri yeniden harekete geçirebilir.

4) İstikbâl, ehl-i îmân için mâzí ve hâl gibi nûrludur. Rah­met-i İlâhiyyeden ümîd kesilmez.

5) Âhiret hemşîrelerimizin uyanıklığı, şâyân-ı şükrândır. Onlar da ihtiyât etmeliler. Gençleri de Elláh şaşırtmasın.

Selâmını yazdığınız Ali Çakmak kardeşi hátırlayamadım. Bi’l-mukábele selâm ve duálar ederim. Gerek bu fakír, gerek buradaki dostlar adına size ve alâkalı zevâta binler selâm ve duálar ve muvaffakıyyetler niyâz ederim.

                                                                         19.11.1961

   اَلْبَاق۪ي اَلْحُبُّ فِى اللّٰهِ

                                                                  Uhrevî Kardeşiniz

                                                                Hulûsí YAHYÂGİL