sohbet üzerinde mutábık kaldık. Benim arkadaşlardan istediğim, günde hîç olmazsa beni dikkatli okutup, bir araya geldi­ğimiz zamân istifâdelerin ve tereddüdlerin izhârına imkân hâzırlamasıdır. Bu hafta maalesef okumamışlardı. Aynı husúsu orada da tavsıyeye lâyık görürüm. Yoksa, bir kişinin inhisârındaki okuyup anlatmak ısrarlı dinleyicilerde başka bir kanâat hâsıl ediyor? Fâideli olmuyor. Ve’s-selâm.

Sâdisen: Merhûm Üstâd’ın otuz iki sene evvel yazdığı bir mektûbda, bildiğiniz derslere ulûm-i îmâniyye demekte ve ulûm-i îmâniyyeyi, insân yalnız kendi nefsine dinlettirse yeter. Bu dersi yalnız insânlar değil, Cenâb-ı Hakk’ın şuúrlu bir çok mahlûkları var ki; böyle îmânî hakíkatleri dinlemekten çok zevk alırlar. Mütefekkirâne sohbet-i îmâniyye Arz’ın ma‘nevî zîneti ve medâr-ı şerefi olduğuna işâreten bir zât Fârisî lisânla söylediği hakíkatli sözün Türkçesi: “Semâvât, zemîne gıbta eder ki; zemînde hálisen lillâh sohbet, zikir ve fikir ve tefekkür için bir iki adam, bir iki dakíka berâber oturup Hálık’ın çok güzel rahmet eserlerini birbirlerine göstererek Sáni‘lerini sevip sevdirir, düşünüp düşündürürler.” İlim iki kısımdır. Bir nev‘ı; bir def‘a bilinse ve bir-iki def‘a düşünülse yeter. Diğer kısmı; ekmek ve su gibi her vakit insân onu düşünmeğe muhtâc olur. “Bir def‘a anladım, yeter” diyemez. Îmânî ilimler bu kısımdandır.

Seyâhatime gelince, niyyetim var. Elláh kolaylık nasíb eder. Zamânı ta‘yîne şimdiden imkân göremiyorum. Elláh nasíb ederse, O’ndan gelene de râzıyız.

                                                                Hulûsí YAHYÂGİL

Lügat: tefekkür, tereddüd, atim(e), dikkat, hatime, fâide, imkân, istif