بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ

Kardeşim Nazíf!

Mektûbunuzun cevâbı çok te’híre uğradı, kusúra bakmayın.

Suâl: “Münâzarât”ın 80. Sayfasında, “İkincisi: Zekâttır. Zîrâ, biz, hem Hanefî, hem Şâfiíyiz. Bir zamândan sonra o medresetü’z-zehrâ, İslâmiyyete ve insâniyyete göstereceği hizmetle, şübhesiz bir kısım zekâtı bi’l-istihkák kendine münhasır edecektir. Bâ-husús zekâtın zekâtı da olsa kâfîdir” denilmektedir.

a) “Biz hem Hanefî ve hem de Şâfií’yiz” demekle, her iki mezhebin hükümlerini tatbîk edebiliriz mi demektir?

b) Bu duruma göre, açılmış bulunan dershánelere zekât verebilir miyiz? Bu dershánelerde hâli vakti yerinde olanlar olduğu gibi fakír olanlar da vardır.

Cevâb: a) Suâlinizin cevâbı, metindeki sarâhatta zikredilmiştir. İki mezheb, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemâattendir. Mezheblerdeki ihtilâf, zekât gibi esâs rükünlerde değil, belki teferruáttadır. Meselâ: Mezheb-i Hanefî, zekâtı münhasıran fakír-i müslime verir. Şâfií, ilim tahsíli ile uğraşanlara tahsís eder. Hanefî de ilim tahsíli ile meşgúl olanlara bu yardımı câiz görür. Buradan da anlaşılıyor ki; zekâtı ehliyyet bakımından fakír-i müslim ile ilimle iştigál edenler, iki mezhebce zekâta ehil olarak gösteriliyorlar.

b) İlim ikidir. Birisi: Bilinen dünyevî işlere medâr ulûm ve fünûndur. Diğeri de tefekkür-i îmânîye dayanan derslerdir. Her sâati en az bir sene ibâdet hükmüne getiren tefekkür-i

Lügat: ehl-i sünnet, ehliyyet, tefekkür, dünyevî, medrese, hanefî, hizmet, sünnet, âmiyy, şübhe