23) Şehr b. Havşeb (rh), der ki: “Haccâc-ı Zâlim bana, ‘Ey Şehr! Elláh’ın kitâbından,

 وَاِنْ مِنْ اَهْلِ الْكِتَابِ اِلَّا لَيُؤْمِنَنَّ بِه۪ قَبْلَ مَوْتِه۪ ‘Ehl-i kitâbdan her biri, ölümünden önce ona muhakkak îmân edecektir’[263] âyetinin ma‘nâsı bana müşkildir. Çünkü, bana def‘alarca esîrler geliyor da ben onların boyunlarını vuruyorum, onlardan bir şey işitmiyorum. (Ya‘nî, âyetin záhirine göre ehl-i kitâb, ölmeden Ísâ (as)’a îmân etmesi lâzımdır. Hâlbuki, ben onların boyunlarını vurduğumda onlar, ‘Biz Ísâ (as)’a îmân ettik’ demiyorlar.)”

Şehr b. Havşeb (rh) cevâben dedi ki:

“Mes’ele sana yanlış anlatılmıştır. Her Hıristiyanın rûhu çıkarken melekler onu önden ve arkadan vurarak, ‘Ey Habîs!’ derler. ‘İşte senin ilâh zann ettiğin veyâ Mesîh üçün üçüncüsüdür diye iddiá ettiğin o Ísâ, Elláh’ın abdidir ve Elláh’dan bir rûhtur.’ O ânda ona îmân eder, fakat îmânı ona fâide vermez. Ve yine her Yahûdînin rûhu çıkarken melekler onu önden ve arkadan vurarak, ‘Ey Habîs!’ derler. ‘İşte senin öldürdüm zann ettiğin Ísâ (as), Elláh’ın abdidir ve Elláh’dan bir rûhtur.’ O ânda ona îmân eder, fakat îmânı ona fâide vermez. Ehl-i kitâbın geçmişteki ölüleri, Ísâ (as)’a bu şekilde îmân ettikleri gibi; Ísâ (as) gökten inince ehl-i kitâbın dirileri de ona îmân edeceklerdir.’

Haccâc,  Şehr b. Havşeb (rh)’a sorar: “Sen bunu kimden aldın?”

Cevâben der ki: “Ben bunu Hazret-i Ali’nin oğlu Muhammed’den aldım.” Haccâc dedi ki: “Gerçekten sen ma‘deninden almışsın…”[264]

Lügat: muhammed, muhakka, havşeb, fâide, iştek, şekil