diye; sordum. ‘Kılıçla’ buyurdular.” Huzeyfe (ra), rivâyet ettiği hadîsin devâmında şöyle der: ‘Yâ Resûlelláh! Deccâlden sonra ne olacaktır,’ diye sordum. Resûl-i Ekrem (sav): ‘Ísâ bin Meryem (as) gelecektir,’  buyurdu.”[189]

38) Abdurahmân bin Semûre (ra) anlatıyor: “Mûte gününde Hálid bin Velîd (ra), beni Elláh’ın Resûlüne müjdeci olarak gönderdi. Ben Resûlülláh’ın yanına vardım. Resûlülláh (asm): ‘Ey Abdurrahmân! Sen dur, ben sana haber vereyim. Bayrağı Zeyd bin Hârise aldı. Savaştı ve öldürüldü. Elláh Zeyd’e rahmet eylesin. Sonra Ca‘fer aldı, savaştı ve öldürüldü. Elláh ona da rahmet eylesin. Sonra Abdulláh bin Revâha aldı. O da savaştı ve öldürüldü. Elláh ona da rahmet eylesin. Sonra bayrağı Hálid aldı. Elláh, Hálid’e fethi nasîb etti. Hálid, Elláh’ın kılıçlarından bir kılıçtır.’ Elláh Resûlü’nün ashâbı bu olaya karşı dayanamayıp ağladılar. Elláh Resûlü (asm) buyurdular ki: ‘Sizi ağlatan nedir?’ Onlar, ‘Biz nasıl ağlamayalım? Zîrâ, iyilerimiz ve eşrâfımız öldürüldüler’ dediler. Peygamberimiz (asm), ‘Ağlamayınız!’ buyurdular ve devâmla: ‘Benim ümmetimin mes’elesi bir bahçeye benzer ki, sáhibi ona bakım yaparak hurma ağaçlarının aşağı sarkan dallarını budadı, yerlerini hâzırladı (toprağı kabarttı), kuru dallarını kesti. Böylece o bahçe, bir sene bir cemâati yedirdi. Sonra başka bir sene başka bir topluluğu yedirdi. Daha sonraki sene de diğer bir kısım insânları yedirdi. Umulur ki, bu durumda o bahçenin en son mahsúlü, salkımı en iyi, dalı en uzun olanıdır. Beni hak Peygamber olarak gönderen Elláh’a yemîn ederim ki; elbette Meryem’in oğlu Ísâ (as) benim ümmetimden, havârîlerine halef bulacaktır.’