ta‘yîn etmez. Evvelâ, “Bu mes’ele hakkında Kur’ân ne demiş? Sünnet onu nasıl beyân etmiş? İcmâ-ı ümmet bu mes’eleyi nasıl hall etmiş?” diye, İslâm’ın temel ve vaz geçilmez kaynaklarına başvurur. Çünkü, her mes’elede olduğu gibi; bu mes’elede dahi söz hakkı öncelikle Kur’ân’ındır. Şâyet bu konudaki âyât-ı Kur’âniyyede bir kapalılık varsa veyâ mes’ele icmâlî olarak anlatılmışsa, o zamân Kur’ân’ın en birinci müfessiri olan Resûl-i Ekrem (asm)’ın ehâdîs-i şerîflerine mürâcaat edilir. Bir mü’min, İslâmiyyetin bu iki temel kaynağına mürâcaat etmekle mükellef olduğunu bilir.

İşte, bu temel káideye binâen; nüzûl-i Ísâ (as) hakkında, en evvel Kur’ân’a mürâcaat ediyoruz. Âyet-i kerîmelerin bu konuyu tafsílen değil; icmâlen beyân ettiğini görüyoruz. Bu sebeble, tafsílâtlı bilgi için ehâdîs-i Nebeviyyeye mürâcaat ediyoruz. Zîrâ, hadîslerdeki net ve sarîh ifâdeler, âyetlerdeki bir derece kapalı olan müşkilâtı kesin olarak hall etmektedir. Hem bu noktada hadîs-i şerîflere bakıldığı zamân, ulemâ-i İslâm tarafından bu hadîslerin sahîh ve mütevâtir kabûl edildiğini görüyoruz. Mes’ele bu şekilde vuzúhuyla ortaya çıktıktan sonra, bir mü’minin tam bir itmînân-ı kalbe sáhib olması, îmânının gereğidir. Çünkü, âyât-ı Kur’âniyyedeki murâd-ı İlâhîyi en evvel anlamak hakkı, hîç şübhesiz Resûl-i Ekrem (asm)’a áiddir. Mâdem Muhbir-i Sádık (asm), yüze yakın hadîslerinde Ísâ (as)’ın bi’z-zât şahsıyla semâdan ineceğini ve álemdeki küfür ve zulmü kudret-i İlâhiyyeye dayanarak kal‘ ve ref‘ edeceğini haber vermiş; elbette va‘d edilen bu nüzûl gerçekleşecektir.

Kezâ, bu konuda icmâ-ı ümmet hâsıl olmuş ve bu mes’ele, ehemmiyyetine binâen, hak olan ehl-i sünnet akídesine dâhıl olmuştur. Mâdem bu konuda ümmetin icmâı vardır. Elbette

Lügat: ehl-i sünnet, elbette, udre(t), binâen, birinc, muhbir, sünnet, dilir, âmiyy, şekil, şübhe