Birinci te’vîle göre âyet-i kerîmenin meâli:

“Yeryüzünde şirk ve küfür kalmayıp, ibâdetler yalnız Elláh’a hális olup, dîn-i İslâm’dan gayrı bir dîn kalmayıncaya kadar küffâr ile harb edin. Eğer onlar şirk ve küfürden vaz geçip, İslâmı kabûl ederlerse, muhakkak Elláh, onların amellerini görür ve hayırlarının mükâfâtını verir.”

İkinci te’vîle göre âyet-i kerîmenin meâli:

“Yeryüzünde mü’minler, küffârın hakáretinden ve zillete ma‘rûz kalmaktan kurtulup, gálib ve azîz oluncaya kadar ve ibâdetler yalnız Elláh’a hális olup, dîn-i İslâm’dan gayrı bir dîn kalmayıncaya kadar, küffâr ile harb edin. Eğer onlar, küfürden vaz geçip İslâmı kabûl ederlerse, muhakkak Elláh onların amellerini görür ve hayırlarının mükâfâtını verir.”[138]

Bu âyet-i kerîme, yeryüzünde şirk ve küfrün kalmayıp ibâdetlerin yalnız Elláh’a hális olacağı; dîn-i İslâm’dan gayrı bir dîn kalmayacağı; mü’minlerin, küffârın hakáretinden ve zillete ma‘rûz kalmaktan kurtulup kâfirlere galebe edeceği; dîn-i Hak olan İslâm’ın bütün ahkâmıyla cihâna hâkim olacağı bir zamâna kadar kâfirlerle savaşmayı emr etmektedir. Her ne kadar Asr-ı Saádet’ten bu güne kadar İslâm ordusu kâfirlerle cihâd etmişse de, bu netîceye ulaşamamıştır. Mâdem bugüne kadar yeryüzü tamâmen şirk ve küfürden temizlenmedi; İslâm dîni beşer tarafından bütün ahkâmıyla icrâ ve tatbîk edilmekle cihâna hâkim kılınmak súretiyle yalnız Elláh’a hás olmadı; dîn-i Hak olan İslâm’ın dışındaki bâtıl ve muharref dînler tamâmen ortadan kalkmadı. O hâlde, âyet-i kerîmede ihbâr-ı bi’l-gayb nev‘ınden haber verilen İslâmiyyetin cihânşümûl bu

Lügat: muharref, harr(e), muhakka, birinc, zillet, kâfir, âmiyy