cebhe alamaz bir vaz‘ıyyete geldiği devre kadar) kâfirlerin boyunlarını vurun” âyet-i kerîmesi, Müslümânların kâfirlere karşı olan tam gálibiyyetlerini ve kâfirlerin Müslümânlara karşı olan tam mağlûbiyyetlerini ifâde etmektedir. Her ne kadar Müslümânlar, İslâm târîhınde kâfirlere karşı gálib olmuşlarsa da, fakat bu gálibiyyet, âyet-i kerîmede ifâde edilen “savaşda ağırlıkların bırakılması” demek olan, kâfirlerin, husúsan Yahûdî ve Hıristiyanların güçlerinin tamâmen silinmesi, Yahûdîlik ve Hıristiyanlık dînlerinin ortadan kalkması, tek dîn olarak İslâm dîninin kalması ve böylece savaşların sona ermesi şeklinde bir gálibiyyet olmamıştır ve Müslümânlar böyle bir devri yaşamamıştır. Hâlbuki, âyet-i kerîme, Müslümânların tam gálib olacakları böyle bir devirden bahs ediyor ve Ehâdîs-i Nebeviyye de böyle bir devrin geleceğini haber vererek Müslümânları müjdeliyor. O devir ise, bu âyetin ma‘nâsının tam tahakkuk edeceği Hazret-i Ísâ (as)’ın semâdan nüzûl edip Müslümânların başına geçerek kâfirlerle savaştığı ve onları mağlûb edip bunun netîcesi olarak da İslâm dînini bütün cihâna hâkim kıldığı devirdir.

Nitekim, Resûl-i Ekrem (asm), bu âyet-i kerîmenin ma‘nâsının nüzûl-i Ísâ (as) devrinde tahakkuk edeceğini gelecek hadîs-i şerîfiyle şöyle îzáh buyurmuştur:

“Sizden kim yaşasa, ileride halka hidâyet yolunu gösteren bir imâm ve rehber ve ádil bir hâkim olan Ísâ b. Meryem’le karşılaşır. Ísâ (as) haçı kırar, domuzu öldürür, cizye kalkar, savaş da ağırlıklarını bırakır. (Ya‘nî, kâfirler tamâmen mağlûb olur, silâhlarını bırakır, şevket ve kuvvetlerini kaybeder, Müslümânlara karşı cebhe alamaz hâle gelir ve İslâmiyyeti kabûl etmek zorunda kalırlar.)”[137]