esîr düşen düşmân askerlerinin boyunlarına) bukağıyı sıkıca bağlayın. (Tâ ki, size karşı tekrâr cebhe alamasınlar veyâ kaçıp kurtulamasınlar.) Sonra da (siz muhayyersiniz. Onları) ya meccânen âzâd edersiniz (o elde ettiğiniz esîrleri kendilerinden bir bedel almaksızın salıverirsiniz) veyâ bir bedel mukábilinde serbest bırakırsınız. (Böyle bir muámele, çok kere rûhlar üzerinde büyük bir te’sîr bırakarak İslâmiyyetin şevketini, álîcenâbâne emîrlerini anlamaya vesîle olur, İslâmiyyeti kabûle sâik bulunur. Târîhte bunun emsâli çoktur.) Tâ ki, savaş ağırlıklarını bırakıncaya kadar. (Ya‘nî, kâfirler mağlûb olmuş, silâhlarını bırakmış, şevket ve kuvvetlerini kaybetmiş, Müslümânlara karşı cebhe alamaz bir vaz‘ıyyete  gelmiş  olsunlar.)”[131]

Bu âyet-i kerîme, kâfirlerle savaşmayı emr ederken, aynı ânda Ísâ (as)’ın nüzûlünden de haber vermektedir. Çünkü, âyet-i kerîmede deniliyor ki: Yeryüzünde, karşınızda kâfirlerin gücü kalmayıncaya kadar savaşınız ve bununla mükellefsiniz. Âyette, küfrün gücünün bir gün biteceği, dolayısıyla savaşın son bulacağı anlaşılıyor. Bu ise ancak Hazret-i Peygamber (asm)’ın haber verdiği Ísâ (as) ile vukú‘ bulacaktır. حَتّٰى تَضَعَ الْحَرْبُ أَوْزَارَهَا âyet-i kerîmesinin mezkûr ma‘nâyı ifâde ettiğini müfessirîn-i izám tefsîrlerinde şöyle beyân buyurmuşlardır:

İmâm Suyûtí, “ed-Dürru’l-Mensûr” adlı tefsîrinde bu âyeti bir kaç vecihle ma‘nâ ettikten sonra an‘aneli bir senedle Mücâhid’den şöyle bir ma‘nâ nakl eder:

“Ísâ b. Meryem çıkıncaya kadar. (Ya‘nî, kâfirlerle savaşmanız,

Lügat: peygamber, muhayyer, serbest, bit(e), mezkûr, şevket, kâfir, sinin, âmiyy