“Ebû Suúd”, bu âyet-i kerîmede geçen الْكِتَابَ kelimesini “kitâbet veyâ kütüb-i İlâhiyye” diye tefsîr etmiştir.[122]

“Tefsîr-i İbn-i Ebî Hâtim”, an‘aneli bir senedle, âyet-i kerîmede geçen الْكِتَابَ kelimesini iki şekilde ma‘nâ etmiştir:

“Birincisi: İbn-i Abbâs ve Osmân b. Atá’dan rivâyetine göre, âyet-i kerîmede geçen, الْكِتَابَ kelimesi, ‘kalem ile yazı yazmak’tır.

“İkincisi: el-Hasan’dan rivâyet ettiği açıklamasında, âyette geçen الْكِتَابَ kelimesinden murâd, ‘Kur’ân’dır.”[123]

Görüldüğü gibi, âyet-i kerîmede geçen الْكِتَابَ kelimesi, “kitâbet” ma‘nâsına geldiği gibi; “kütüb-i İlâhiyye, kütüb-i münzele” ma‘nâsına da gelmektedir. Hîç şübhesiz, kütüb-i İlâhiyye ve kütüb-i münzele içinde bi’t-tarîkı’l-evlâ Kur’ân da dâhıldir. Kur’ân-ı Kerîm, Hazret-i Ísâ (as) semâya kaldırılmadan önce indirilmediğine göre, bu ta‘lîm ma‘nâsının tahakkuk etmesi için elbette âhirzamânda Hazret-i Ísâ (as) gökten inecek, Elláhu Teálâ ona Kur’ân’ı bildirecek, o da onunla amel edecektir.

İbn-i Ebî Hâtim’in el-Hasan’dan rivâyet ettiği ma‘nâya göre, âyette geçen  الْكِتَابَ ta‘bîrinden murâd, “Kur’ân” olduğu açıkça görülmektedir. Herkesçe ma‘lûmdur ki, Ísâ (as), semâya ref‘ edilmezden evvel Kur’ân ona ta‘lîm edilmemişti ve Kur’ân’ın emîrlerini halka teblîğ etmemiş, onunla amel etmemişti.

Lügat: tahakkuk, elbette, birinc, kelime, şekil, şübhe