“Elláhu Teálâ’nın vücûb-i vücûd ve vahdetinin ve haşri getireceğinin delîllerindendir ki; size bir korku ve bir ümîd olmak üzere şimşeği gösterir ve gökten bir su indirir de onunla yeri ölümünden sonra diriltir. Muhakkak ki, bunda aklını kullanan bir kavim için elbette pek çok delîller vardır” [423] âyet-i kerîmesi, bu makámı ifâde eder.

“Rahîm” ismi, kesin olarak haşr-i cismânîyi iktizá eder. Rahmet fiili, haşirsiz olmaz. O rahmetin vücûduna en bâriz delîl ise, yağmurun inmesi, o yağmur vâsıtasıyla ölmüş ve kurumuş olan yerin dirilmesi ve yağmur vâsıtasıyla insânların ve hayvânların rızıklarının imdâdlarına yetişmesidir. Zîrâ, yağmurun kendisi rahmettir.

Bu âyet-i kerîme ifâde eder ki: Ey insânlar! Havf ve tama‘ arasında bulunasınız diye Cenâb-ı Hak, size berkı (şimşeği) gösterir. Daha sonra yağmuru indirir. Yağmur vâsıtasıyla ölmüş ve kurumuş koca küre-i Arz’ı diriltir. Bunda, akıl sáhibleri için iki nokta-i mühimme vardır:

Birincisi: Bu yağmuru indiren, o yağmur vâsıtasıyla ölmüş ve kurumuş olan küreyi dirilten ve yeryüzünü hadsiz nebâtât ve hayvânât táifeleriyle şenlendiren, böylece bu álemi küre-i Arz’a, küre-i Arz’ı da insâna hizmetçi eden bir Zât-ı Rahîm vardır.

İkincisi: O Zât-ı Rahîm, koca küreyi insâna hizmetçi etmekle ona karşı şefkat ve merhametini gösterdikten sonra, elbette onu i‘dâm-ı ebedî ile yokluğa mahkûm etmez. Zîrâ, bu, O’nun şe’n-i merhametine yakışmaz. Demek, haşir vardır.

Kur’ân’ın ma‘nevî tefsîri olan “Risâle-i Nûr” eserlerinin muhtelif yerlerinde yağmurun o Zât-ı Rahîm’in vücûb ve vahdetine nasıl delâlet ettiği şöyle îzáh edilmektedir:

“Ey şiddet-i zuhûrundan gizlenmiş ve ey azamet-i kibriyâsından ihtifâ etmiş olan Kadîr-i Zü’l-Celâl! Ey Kadîr-i Mutlak! Kur’ân-ı Hakîm’inin dersiyle ve Resûl-i Ekrem aleyhissalâtü vesselâmın ta‘lîmiyle anladım: Nasıl ki, gökler, yıldızlar, Senin mevcûdiyyetine ve vahdetine şehâdet ederler; öyle de, cevv-i semâ bulutlarıyla ve şimşekleri ve ra‘dları ve rüzgârlarıyla ve yağmurlarıyla, Senin vücûb-i vücûduna ve vahdetine şehâdet ederler.

Lügat: cevv-i semâ, küre-i arz, merhamet, vesselâm, elbette, muhakka, birinc, hadsiz, hizmet, mahkûm, rüzgâr, şefkat, şiddet