بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ رَبِّ الْعَالَم۪ينَ وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلى ٰرَسُولِناَ مُحَمَّدٍ

 وَعَلٰى اٰلِه۪ وَصَحْبِه۪ اَجْمَع۪ينَ [3]

DOKUZUNCU ŞUÁ‘IN DOKUZ ÁLÎ MAKÁMI

(Bu eser, “Dokuzuncu Şuá”ın tekmîlinin bir mâsadakı olmak temennîsiyle kaleme alınmıştır. Rûm Sûresi’nin 17-27. âyet-i kerîmelerinin i‘câzî ve bürhânî bir tefsîridir. Haşr-i cismânînin isbâtına dâir “Dokuz Álî Makám”dan ıbârettir.)

Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, “Dokuzuncu Şuá‘” adlı eserin “Mukaddime”sini yazmış, ancak “Dokuz Álî Makám”ı yazmaya bir kaç def‘a teşebbüs etmişse de, kader-i İlâhî izin vermemiş, bu konuda muvaffak olamamıştır. Bu husúsu, “Dokuzuncu Şuá‘” adlı eserinin baş kısmında şöyle dile getirmiştir:

(Onuncu Söz’ün Mühim Bir Zeyli ve Lâhikasının Birinci Parçası)

بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

فَسُبْحَانَ اللّٰهِ ح۪ينَ تُمْسُونَ وَح۪ينَ تُصْبِحُونَ ۞ وَلَهُ الْحَمْدُ فِى السَّمٰوَاتِ وَالْاَرْضِ وَعَشِيًّا وَح۪ينَ تُظْهِرُونَ ۞ يُخْرِجُ الْحَىَّ مِنَ 

Lügat: mukaddime, mukaddim, teşebbüs, azma(y), birinc, lâhika