بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّح۪يمِ

اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ  رَبِّ الْعَالَم۪ينَ وَالصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ عَلى ٰرَسُولِناَ مُحَمَّدٍ

 وَعَلٰى اٰلِه۪ وَصَحْبِه۪ اَجْمَع۪ينَ

TAKDÎM

Evvelâ: Böyle hakíkatli, nûrânî, bürhânî ve i‘câzî eserlerin vücûda gelmesinde bizleri istihdâm eden Cenâb-ı Hakk’a lâ-yüadd ve lâ-yuhsá şükürler olsun. Bu nev‘ hakáikı bizlere ta‘lîm buyuran Resûl-i Ekrem (sav)’e ve onun âl ve ashâbına da hadsiz salât u selâm olsun.

Ümmet-i Muhammed (asm)’ın fesâda girdiği böyle bir zamânda, en büyük lütuf, doğrudan doğruya eczâháne-i Kur’âniyyeden bu asır insânlarının ma‘nevî yaralarına devâ olacak reçete ve edviyeleri alıp Müslümânların istifâdesine sunmak, i‘tikádî ve amelî konularda onlara yardımcı olmak, izn-i İlâhî ile onları âhirzamân fitnesinden muhâfaza etmek için sa‘y u gayret göstermektir.

Sâniyen: Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri, haşr-i cismâniyyeye dâir “Dokuzuncu Şuá”ın “Mukaddime”si’ni tevfîk-ı İlâhî ile yazmış, bu eserin bir “Mukaddime” ile “Dokuz Álî Makám”dan ıbâret olduğunu beyân buyurmuş ve o makámlara da işâret etmiştir. O makámları bir kaç def‘a kaleme almaya teşebbüs etmişse de, muvaffak olamamıştır. İşte, bu eser, Üstâd Bedîuzzamân (ra) Hazretleri’nin “Dokuzuncu Şuá‘” nâmındaki eserinin tekmîline bir

mâsadak olmak niyyetiyle kaleme alınmış, bu husústa rahmet-i İlâhiyyeden istimdâd edilmiş, rahmet-i İlâhiyye de refîk olmuştur. Bu eser, Rûm Sûresi’nin 17-27. âyet-i kerîmelerinin bürhânî ve i‘câzî bir tefsîridir. Üstâd Hazretleri’nin ta‘kíb ettiği bir tefsîr şeklidir.

Sâlisen: Bu eserimiz, haşr-i cismânînin isbâtına dâir “Dokuz Álî Makám”dan ıbârettir. Her makám, iki ana bölümde ele alınmıştır:

Birinci Bölüm: Âyet-i kerîmelerin meâli, önceki âyetlerle irtibâtı, varsa

Lügat: mukaddime, muhammed, mukaddim, sâlis(e), teşebbüs, sâlisen, birinc, edviye, hadsiz, istif, istim