• Şerh
  
  
• “Evet her insan, kendi vücûdunun mahvolması ile müteellim olduğu gibi; hânesinin harâb olması ile de elem çekiyor. Ve vatanının bozulması ile gàyet müteessir oluyor. Ahbâbının firâk ve vefâtıyla derinden derine kalbi acıyor. Dünyâ kadar büyük, has ve husûsî dünyâsının zevâl ve firâk ve âhirde tamâmen mahvolmasını düşünmesi, ma’nevî bir cehennem gibi rûhunu ve vicdânını yandırıyor.
• “İşte aklı başında her bir adam --rûhsuz, kalbsiz, akılsız olmamak şartıyla-- bilecek ki: Muhâmmed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâm’ın Mi’râc Gecesinde gözü ile gördüğü saâdet-i ebediyenin müjdesini ve ehl-i îmânın Cennet’teki hayât-ı bâkıyesinin beşâretini ve insanın alâkadar olduğu sevdiklerinin mahvolmadıklarını ve onların zevâllerinden sonra yine görüşmelerinin muhakkak olacağının gàyet sürûrlu, ma’nevî hediyesine karşı umûm âlem-i İslâm her gün çok def’a اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ dediği gibi; Onun da getirdiği hediye-i ma’nevîyesiyle hem kâinât sahîfeleri ve tabakaları mektûbât-ı Samedâniye olmasına; hem mahlûkàtın hakìkî kıymetleri ve kemâlâtları onun risâleti ile tezâhür etmesine mukàbil bütün mahlûkàt ma’nen اَلسَّلَامُ عَلَيْكَ اَيُّهَا النَّبِىُّ bu mezkûr hakìkatın lisânı ile derler. Ve ümmet mâbeyninde şeâir-i İslâmiyeden olan biribirine اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ demeleri sünnet olması, bu büyük hakìkatın şuâı olmasındandır.”  (1)
• ***

Lügat: saâdet-i ebediye, alâkadar, cehennem, vesselâm, muhakka, hediye, mezkûr, saâdet, sünnet, teelli, teessi, sinin