Şerh

tarîkat-ı Muhammediyye (asm)’ı göstermektedir. Doğrudan doğruya Kur’ân’a ve sünnet-i seniyyeye ittiba’ ile verâset-i nübüvvet sırrına mazhar olup, nefs-i şerîatta bulunan, hakáik-ı İslâmiyye içinde cilvelenen ve bizzât sünnet-i seniyye içinde tezáhür edip gelen bütün tarîkatların ve velâyet yollarının esâsı ve menbaı olan velâyet-i Muhammediyyedeki velâyet-i kübrâ feyzlerine mazhariyyetin yolu beyân edilmektedir. Bu sebeble, Risâle-i Nûr’un gösterdiği şu Kur’ânî tarîk, bütün tarîklerin en kısası ve en selâmetlisi ve en yükseği olmakla berâber, bütün on iki hak tarîkatın da vârisidir. Tarîkattan maksúd olan netîceyi bizzât nefs-i Kur’ân’da ve hakíkat-i şerîatın içinde tarîkatsiz bir súrette gösterdiği için, tarîkattan ziyâde hakíkattır, şerîattır.

     Bu “Zeyl”in “Kader Risâlesi”nin arkasına dercedilmesinin hikmeti ise şudur: Müellif-i Muhterem (ra)’ın ifâde ettiği gibi:

     “Kader ve cüz’-i ihtiyârî, İslâmiyyetin ve îmânın nihâyet hudûdunu gösteren, hâlî ve vicdânî bir îmânın cüz’lerindendir. Yoksa, ilmî ve nazarî değillerdir. Ya’nî, mü’min herşeyi, hattâ fiilini, nefsini Cenâb-ı Hakk’a vere vere, tâ nihâyette teklîf ve mes’ûliyyetten kurtulmamak için ‘Cüz’-i ihtiyârî’ önüne çıkıyor. Ona, ‘Mes’ûl ve mükellefsin’ der. Sonra, ondan sudûr eden iyilikler ve kemâlât ile mağrûr olmamak için, ‘Kader’ karşısına geliyor. Der: ‘Haddini bil, yapan sen değilsin.’

     “Evet, kader, cüz’-i ihtiyârî; îmân ve İslâmiyyetin nihâyet merâtibinde... Kader, nefsi gurûrdan ve cüz’-i ihtiyârî, adem-i mes’ûliyyetten kurtarmak içindir ki; mesâil-i îmâniyyeye girmişler.”[3]

     Bu ifâdelerden anlaşıldığı üzere; sırr-ı kader inkişâf ettiği zamân mü’min, kendinde ve Álemde “acz, fakr, naks ve kusúr”dan başka hîçbir kemâlât görmez. Bütün ademiyyâtı kendine ve Álemdeki tabîata verip, bütün kemâlâtı Cenâb-ı Hakk’a verir. Tam bir îmân, tevhîd, teslîm ve tevekkülle her neye baksa, Cenâb-ı Hakk’ın tecelliyyâtını görür ve gafletten kurtulup dâimî bir zikir ile huzúr-i dâimî kazanır. Müstakil irâdesini terk edip, şerîata itáat etmek súretinde irâdesini, Cenâb-ı Hakk’ın irâdesine tâbi’ kılar ve O’nun irâdesine, kazá ve kaderine rızá gösterir. Böylece “itáat, takvâ, tevekkül, rızá ve kanâat”e muvaffak olur. İşte, hakíkí kemâlât budur ve “insân-ı kâmil” bu evsáfa sáhib olan kimseye

Lügat: sünnet-i seniyye, muhammed, muhterem, nübüvvet, tevekkül, ariyyet, kurt(a), seniyye, übüvvet, ediyye, hikmet, sünnet, kâmil, sinin, vâris, âmiyy