Evet, râbıta-i mevti yapmayan, hakíkate ulaşamaz. Hakíkatin tezáhürü, râbıta-i mevte mütevakkıfdır. Râbıta-i mevt ile dünyânın nefse bakan fânî ve aldatıcı yüzü terk edilir, esmâ-i İlâhiyyeye ve âhirete bakan güzel ve bâkí diğer iki yüzü görülüp sevilir. Râbıta-i mevt ile insân, enâniyyetini terk eder ve Cenâb-ı Hakk’a kul olup O’na âyînedârlık eder.

Râbıta-i mevt, dünyânın nefse bakan fânî ve aldatıcı lezzetlerini tahrîb edip acılaştırdığı gibi; dünyânın sıkıntı ve meşakkatlerine sabır ve tahammül göstermek için, dünyânın fânî belâ ve musíbetlerini de hafîfletir, hattâ tatlılaştırır. Nitekim, Cenâb-ı Hak şöyle buyurmaktadır:

وَبَشِّرِ الصَّابِر۪ينَ ۞ اَلَّذ۪ينَ اِذَٓا اَصَابَتْهُمْ مُص۪يبَةٌ قَالُٓوا اِنَّا لِلّٰهِ وَاِنَّٓا اِلَيْهِ رَاجِعُونَ

Ya’nî; “Ey Habîbim! Şu sabredenleri müjdele! Onlar, öyle kimselerdir ki; onlara bir musíbet isábet ettiğinde, ‘Bizler Elláhu Teálâ’nın kullarıyız, O’nun mülküyüz ve biz O’na döneceğiz’ derler.” [211] Ya’nî, Elláh’ı ve âhireti düşünüp, dünyânın fânî olduğunu ve bu musíbetlerin de muvakkaten imtihân için verildiğini mülâhaza edip sabrederler.

Elhâsıl: Dünyânın fânî lezzetlerine aldanmak, ölümü unutmak sebebiyle olduğu gibi; dünyânın fânî ve imtihân için verilen belâ ve musíbetlerinden feryad ve şikâyet etmek de ölümü unutmak sebebiyledir.

RÂBITA-İ MEVT NASIL YAPILIR?

Râbıta-i mevtte iki usûl vardır:

Birincisi: Bir kısım ehl-i tarîkatın yaptıkları hayâlî bir râbıta-i mevttir. Bunda kişi, gözünü kapatır ve hayâl etmeye başlar. Meselâ; “Ben, şimdi sekerâttayım. Azrâîl (as) melâikeyle berâber geldi, rûhumu aldı. Etrâfımda insânlar ağlaşıyorlar. Şimdi beni yıkayıp kefenlediler. Namâzımı kıldılar ve defnettiler. Teşyî’ciler beni bırakıp gitti. Münker-Nekir (as) isimli iki melek geldi, beni sorguluyorlar” gibi hayâlî