Metin

kebâiri terk etmektir,

Şerh

tatbîkıne tarafdâr olmalıdır. Husúsan farz-ı kifâye ve sünnet-i kifâye olan şeáir-i İslâmiyyenin ilmî, amelî ve edebî sâhalarda icrâ ve tatbîkıne tarafdâr olmalıdır. (Kebâiri) büyük günâhları (terk etmektir.) Metinde geçen “kebâir” kelimesinden murâd; sâdece yedi kebâir değildir. Belki bütün büyük günâhlar murâddır. Küçük günâhlarda ısrâr etmek ve herhangi bir günâhı küçük görmenin de büyük günâh olduğu unutulmamalıdır. Müellif (ra), kebâir ile alâkalı olarak şöyle buyurmuştur:

    “Hem mektûbunuzda ‘yedi kebâir’i soruyorsunuz. Kebâir çoktur, fakat ekberü’l-kebâir ve mûbikát-ı seb’a ta’bîr edilen günâhlar yedidir: ‘Katl, zinâ, şarab, ukúk-ı vâlideyn (ya’nî kat’-ı sıla-i rahm), kumar, yalancı şehâdetlik, dîne zarar verecek bid’alara tarafdâr olmak’tır.”[166]

Bu asır, eski zevât-ı áliyye gibi nâfile ibâdetlerle, a’mal-i sáliha ile Elláh’a yaklaşmak zamânı değildir. Zîrâ, gücümüz sarmıyor; bu vazífe ağırdır, elimizden gelmiyor. Risâle-i Nûr şâkirdlerinin vazífesi, ferâizi işlemek, kebâiri terketmektir. Hem harâmların terkinde bir nev-ı amel-i sálih de vardır. Bu zamânda tahrîbât dehşetli olduğundan inşâelláh farzları edâ eden, kebîreleri terk eden kurtulur. Müellif (ra), gelecek mektûbunda bu mevzúu şöyle îzáh etmektedir:

“Azîz, sıddîk kardeşlerim!

“Bugünlerde Kur’ân-ı Hakîm’in nazarında îmândan sonra en ziyâde esâs tutulan takvâ ve amel-i sálih esâslarını düşündüm. Takvâ, menhiyyâttan ve günâhlardan ictinâb etmek; ve amel-i sálih, emir dâiresinde hareket ve hayrât kazanmaktır. Her zamân def’-ı şer, celb-i nef’a râcih olmakla berâber; bu tahrîbât ve sefâhet ve câzibedâr hevesât zamânında bu takvâ olan def’-ı mefâsid ve terk-i kebâir üssü’l-esâs olup, büyük bir rüchâniyyet kesbetmiş.

“Bu zamânda tahrîbât ve menfî cereyân dehşetlendiği için, takvâ bu tahrîbâta karşı en büyük esâstır. Farzlarını yapan, kebîreleri işlemeyen, kurtulur. Böyle kebâir-i azíme içinde amel-i sálihin ihlâsla muvaffakıyyeti pek azdır. Hem az bir amel-i sálih, bu ağır şerâit içinde çok hükmündedir.

Lügat: cereyân, dehş(e), hareket, dehşet, ferâiz, kelime, sünnet, terkin, âmiyy