“Abdulláh der ki: Ben işi zorlaştırdım, zorluğa uğradım. Sonra ben, ‘Yâ Resûlelláh! Ben kendimde güç ve kuvvet buluyorum’ dedim. Buyurdular ki: ‘O hâlde, Elláh’ın Nebîsi Dâvûd (as)’ın orucunu tut, daha fazlasını yapma.’ ‘Dâvûd (as)’ın orucu nasıldır?’ diye sordum. ‘Ömrün yarısını oruçla geçirmektir’ buyurdu.

“Abdulláh ibn-i Amr der ki: ‘Yaşlandıkça, keşke Peygamber (sav)’in ruhsatını kabûl etmiş olsaydım.’

“*Bir başka rivâyet ise şöyledir:

“ ‘Senin bütün günleri oruçlu geçirdiğinden ve her gece Kur’ân okuduğundan habersiz olduğumu mu sanıyorsun?’ Bunun üzerine ben, ‘Elbette haberin vardır, fakat ben böyle yapmakla sâdece iyilik ve hayır umuyorum’ dedim. Peygamber (sav) de, ‘Elláh’ın Nebîsi Dâvûd (as)’ın orucunu tut. Çünkü, o insânların en çok ibâdet edeni idi. Ayda bir sefer de Kur’ân’ı baştan sona oku’ buyurdu.

“Ben ise; ‘Yâ Resûlelláh! Bundan daha fazlasını yapmaya gücüm yeter’ dedim. Peygamberimiz (sav), ‘O hâlde, yirmi günde Kur’ân’ı hatmet’ dedi.

“Ben ise; ‘Yâ Rasulelláh! Bundan daha fazlasını yapabilirim’ dedim. O da; ‘Öyleyse on günde hatmet’ buyurdu.“

“Resûlulláh (sav)’in ibâdetini sormak için Nebî (asm)’ın zevcelerinin evine üç kişilik bir hey’et geldi. Resûl-i Ekrem (sav)’in ibâdeti kendilerine haber verilince, sanki o ibâdeti kendileri hakkında az buldular ve şöyle dediler: ‘Biz neredeyiz, Nebî (asm) nerede? Elláh, onun geçmiş ve gelecek günâhlarını afvetmiştir.’

“İçlerinden birisi; ‘Ben, dâimâ geceleri namâz kılacağım’ dedi. Diğeri; ‘Ben de yıl boyu oruç tutacağım ve -bayram günleri háric- hîç iftár etmeyeceğim’ dedi. Öteki de; ‘Kadınlardan uzak durup hîç evlenmeyeceğim’ dedi.