Aynı el, yaralılar ve hastalara karşı bir eczâháne hükmüne geçer. Hangi derde   بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحٰيمِ  deyip temâs etse, izn-i İlâhî ile şifâ bulur.

Hem o zât-ı Ekrem aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm yürümekte güçlük çeken bir deveyi ufak bir dürtmek ile dürtmüş, o deve, o iltifât-ı Ahmedî’den o kadar bir çeviklik, bir sürûr peydâ etmiş ki; daha sür‘atinden dizgini zabt edilmemiş, hîç bir deve yolda ona yetişememiştir.

Hem Hálid bin Velîd’e bir kaç saçını verip, nusretine duá etmiş. Hazret-i Hálid, o saçları külâhında hıfz etmiş. İşte, Hazret-i Hálid (ra), o saç ve o duánın bereketi hürmetine, hîç bir harbe girmemiş, illâ muzaffer çıkmış.

Daha bunlar gibi binden ziyâde mu‘cize, her nev‘í mahlûkáttan göstermiştir. İşte, o zâtın derece-i sıdk ve makbûliyyeti bundan anlaşılır.

O zâtın bütün bu mu‘cizelerin fevkınde bir mu‘cizesi daha vardır ki, o da kırk vecihle mu‘cize olan Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân’dır. O kırk vecihden bir vechi şudur ki; Kur’ân’ın ma‘nâsını anlamadığı hâlde, sâdece sadâ-yı Kur’ân’ı dinlemekle nasíbini alan ámî bir adam, Kur’ân’ı dinlediği zamân diyecek ki: “Bu Kur’ân, dinlediğim bütün kitâblara kıyâs edilse, hîç birisine benzemiyor ve onların derecesinde değildir.” Öyle ise, ya Kur’ân, umûmun altındadır veyâ umûmun fevkınde bir derecesi vardır. Umûmun altındaki şık ise, muhâl olmakla berâber, hîç bir düşmân, hattâ Şeytán dahi bunu diyemez ve kabûl etmez.