fakírliklerine de imdâd edip bu yolda ihtiyâc duydukları şeyleri rahmetiyle onlara ihsân etmektedir.

İşte, álemde cereyân eden şu rubûbiyyet sıfatına dikkat edildiğinde görülür ki; insân ve álem “naks, kusúr, acz ve fakr”den ibârettir. Onların Rabbi ise, kusúrsuz bir kemâlât, nihâyetsiz bir kudret ve hadsiz bir rahmet ile onlar üzerinde rubûbiyyet etmektedir. Hakíkí ma‘nâda ne bu vücûd bizimdir, ne kemâlât bizimdir, ne kuvvet bizimdir, ne de rahmet bizimdir. Sermâyemiz acz, fakr, naks ve kusúrdur. Öyleyse tevhîde girelim:

لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ya'nî,  لَا مَوْجُودَ اِلَّا اللّٰهُ

لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ  ya'nî, لَا قَد۪يرَ اِلَّا اللّٰهُ

لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ya'nî,  لَا رَحْمٰنَ وَلَا رَح۪يمَ اِلَّا اللّٰهُ

لَٓا اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ ya'nî, لَا قُدُّوسَ اِلَّا اللّٰهُ

 Ne kadar vücûd, kemâl, kudret ve rahmet varsa, hepsini Elláh’a; ne kadar naks, kusúr, acz, fakr ve ademiyyât varsa kendimize ve áleme verelim.

Risâle-i Nûr’un Mesleği, aczimendîdir. Ya‘nî, kendinde ve kâinâtta müşâhede ettiği bütün vücûd, kemâl ve cemâli, esmâ-i İlâhiyyeye vermektir. Kendini ve álemi acz, fakr ve kusúrdan ibâret bilmektir. Böyle i‘tikád eden ve o i‘tikáda muvâfık amel eden bir kimseyi, acz ve fakr esâsları, Kadîr ve Rahmân isimlerine îsál eder. En yüksek makám olan makám-ı mahbûbiyyete kadar ulaştırır.