bu hemşîrelerimi de bu serserilerin şerlerinden muhâfaza eylesin, âmîn.”[2] 

O gizli ecnebî komite, Bedîuzzamân Hazretlerinin vefâtından sonra bu def’a, Üstâd Bedîuzzamân Hazretlerinin “Tesettür Risâlesi”ndeki ba’zı cümlelerini dahi te’vîlât-ı fâside ile şöyle te’vîl etmektedir.

O gizli komite diyor ki:

“Tesettür-i şer’í husúsunda İslâm álimlerinin iki görüşü mevcûddur:

“Bir kısmı, ‘Çarşaf giymek ve yüzü kapatmak azîmet ve takvâdır’ diyorlar. 

“Bir kısmı da, ‘Manto ve başörtüsü giymenin ruhsat olduğunu ve bununla da tesettürün olabileceğini’  söylüyorlar. 

“Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri, bu konuda azîmet ve takvâ tarafını tutmuş, ruhsatla amel etmemiştir. Demek, manto ve başörtüsü de tesettür-i şer’í sayılır.” 

Hâşâ, böyle fâsid ve bâtıl bir fikir, İslâm álimlerinden sudûr etmemiştir ve böyle mesnedsiz bir isnâd, İslâm álimlerine, bâhusús Bedîuzzamân Saíd Nursî Hazretlerine bir iftirâdır. Zîrâ, Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri, “Tesettür Risâlesi” adlı eserinde; bin üç yüz elli sene zarfında her asırda üç yüz elli milyon insânın ictimâí hayâtında kudsî bir düstûr olarak yer alan ve üç yüz elli bin tefsîrin tasdîk ve ittifâklarına ve geçmiş ecdâdımızın i’tikád ve uygulamalarına istinâd eden tesettür-i şer’ínin ancak “çarşaf” olduğunu îzáh ve kadınların baştan ayağa kadar yüz ve eller dâhıl olmak üzere cilbâb (çarşaf)’la örtünmelerinin 

Lügat: fâsid(e), tesettür, serseri, komite, sid(e), çarşaf