Şerh

Demek âlemdeki mevt ve fenâ, zevâl ve firâk, meşakkat ve musîbet, insânı Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerine îsâl eder. O Zât-ı Gaybî, mevt ve fenâ, zevâl ve firâk, meşakkat ve musîbet vâsıtasıyla sendeki şefkat ve merhameti tahrîk eder. Sendeki o şefkat ve merhamet, rahmet-i İlâhîyye’nin bir cilveciğidir ki; o şefkat ve merhamet sâyesinde mevcûdât-ı âleme acıyorsun. İnsân, cüz’i bir şefkat ve merhamet sâyesinde mevcûdât-ı âleme bu kadar acırsa, O Hâlık-ı Rahîm’in şefkat ve merhameti ne kadar küllî olduğu düşünülsün.  Böyle küllî bir şefkat ve merhamet sâhibinin, bu âlemi yok etmesi şe’nine yakışır mı? Hâşâ ve kellâ! O hâlde mevcûdât-ı âlem yokluğa gitmiyor.

Kalb, bu hakìkati anladıktan sonra Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerine intikàl eder. Mâdem O Rahîm’dir. Öyle ise mevt ile mevcûdâtı yokluğa götürmüyor, belki bâkì bir âleme sevkediyor. Mâdem Hâlık-ı âlem Hakîm’dir, boş ve abes iş yapmaz. Öyle ise mevcûdât-ı âlemin zevâl ve firâkında pek çok hikmetleri vardır. O, mevcûdât-ı âlemi yokluğa ve hiçliğe götürmekten münezzehtir.  Mâdem O, Vedûd’dur. Mevcûdâtı sever. Sevdiği mevcûdâtı hadsiz ihsân ve ikrâma mazhar etmek için ebedî bir âleme sevkediyor. Bu musîbet ve meşakkatlerin arkasında huzûr ve saâdet vardır, diye inanır ve bu esmâ ile Hàlık’ını tanır.

Risâle-i Nûr’un ana mesleğinden olan şefkat esâsına ulaşmak ve o şefkat sâikasıyla Rahîm ismine ve îmân-ı bi’l-yevmi’l-âhir rüknüne kavuşmak için en kestirme ve en kısa yol, râbıta-i mevttir. Râbıta-ı mevt ile kendisinin ve âlemin zevâl ve firâkını düşünmek sûretiyle Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerine vâsıl olur. Mevt ve fenâya, zevâl ve firâka, musîbet ve maşakkate o isimlerin penceresinden bakar. Ma’rûz kaldığı bir belâ ve musîbet karşısında “Yahu ben ne için bu belâya uğradım? Ben ne yaptım ki buna müstahak oldum?” şeklinde i’tirâza yol bulmaz. Kazâ ve kadere teslîmiyyet gösterir. Bedîüzzamân Hazretlerinin “Cihân dolu belâ başında varken, ne bağırırsın küçük bir belâdan, gel tevekkül kıl.”^[1] emîr ve tavsiyesine riâyet eder. Bu cümlede geçen “Cihân dolu belâ” ta’bîrinden murâd; ölüm mes’elesidir. Zîrâ ölüm, bütün kâinâtı kaplamış, hiç kimse ölümün pençesinden kendisini kurtaramıyor. Eğer Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimleriyle müsemmâ bir Zât’ı bulmuşsan ve dünyâ kadar büyük bir belâ

Lügat: merhamet, meşakkat, tevekkül, kurt(a), tavsiye, hadsiz, hikmet, saâdet, şefkat, küllî, sinin, içli