Şerh

Müellif (ra) bu konuda şöyle buyurmaktadır:

         “Evet, rahmetin erzâk hazînelerinden olan bir şecerenin uçlarında ve dallarının başlarındaki meyveler, çiçekler, yapraklar ihtiyâr olup, vazîfelerinin hitâma ermesiyle gitmelidirler. Tâ, arkalarından akıp gelenlere kapı kapanmasın. Yoksa rahmetin vüs’atına ve sâir ihvânlarının hizmetine sed çekilir. Hem kendileri, gençlik zevâliyle hem zelîl, hem perîşân olurlar. İşte bahar dahi, mahşer-nümâ bir meyvedâr ağaçtır. Her asırdaki insân âlemi; ibret-nümâ bir şeceredir. Arz dahi, mahşer-i acâib bir şecere-i kudrettir. Hattâ dünyâ dahi, meyveleri âhiret pazarına gönderilen bir şecere-i hayret-nümâdır.”^[1]

         “İhtiyârlık gibi şerâit-i hayâtiyyeyi ağırlaştıran birçok esbâb vardır ki; mevti, hayâtın pek fevkinde ni’met olarak gösterir. Meselâ: Sana ızdırâb veren pek ihtiyâr olmuş peder ve vâliden ile berâber, ceddin cedleri, sefâlet-i hâlleriyle senin önünde şimdi bulunsaydı; hayât ne kadar nıkmet, mevt ne kadar ni’met olduğunu bilecektin. Hem meselâ: Güzel çiçeklerin âşıkları olan güzel sineklerin, kışın şedâidi içinde hayâtları ne kadar zahmet ve ölümleri ne kadar rahmet olduğu anlaşılır.”^[2]        

         (Yoksa birtek zarar gelmemek için, binler menfaati terketmek lâzım gelir ki; o hâlde binler zarar olur.

Demek Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimleri; zevâle ve firâka muârız değiller, belki istilzâm edip iktizâ ediyorlar.) Mevcûdâtın zevâl ve fenâsı, aynı rahmettir, aynı hikmettir, aynı vedûdiyyettir. Merhamet ettiği, hikmeti iktizâ ettiği ve sevdiği için böyle yapıyor.  Kâinâttaki zevâl ve firâk Rahîm, Hakîm ve Vedûd isimlerinin muktezâsıdır, bu isimler âlemdeki mevt ve fenâyı, zevâl ve firâkı, musîbet ve meşakkati istiyor.

İşte âlemin zevâl ve fenâsı arkasında bin bir ism-i İlâhî’yi bulana, ölümün hakìkatini anlayana, tılsım-ı kâinâtı çözene, “Âlem nedir? Nereden gelip nereye gidiyor? Vazîfesi nedir?” suâllerine cevâb bulana  “âlim” denir. Kur’ân’ın tefsîri olan Risâle-i Nûr, böyle bir ilmi kazandırıyor. O hâlde Risâle-i Nûr, mütefekkirâne

Lügat: mahşer-i acâib, hayret-nümâ, merhamet, meşakkat, şecer(e), menfaat, udre(t), gönder, hikmet, hizmet, âhiret, âhire