Şerh

ve dost yapan, bilbedâhe rahmettir.”^[1]        

            Suâl: Cenâb-ı Hak, yarattığı her şeyi sever mi?

Elcevâb: Yarattığı her şeyi san’at i’tibâriyle ya’nî tekvînî olarak sever. İnsânları şerîat-ı teklîfiyye ile mükellef tuttuktan sonra insânların kısm-ı ekserîsi, kendi irâdeleriyle küfür ve inkâr yolunu tercîh etmekle, o sevgiden mahrûm oluyor, Allâh’ın buğz ve gadabını celbediyor. Allâh, san’at i’tibâriyle kâfîrin vücûdunu, a’zâ ve cevârihini sever. Çünkü kendi san’atıdır. Sevmeseydi ne besler, ne de rızkını gönderirdi. Ancak onun kendi irâdesiyle içine düştüğü küfrünü, bâtıl i’tikâdını ve işlediği kötü amellerini sevmez. Kâfîr, küfür ve inkârı ile vücûdunu ma’nen necis ettiği için, Cenâb-ı Hak, o vücûdu temizlemek maksadıyla onu Cehennem’de yakıyor.

Şerîat ikidir:

Biri: Şerîat-ı tekvîniyye.

Diğeri: Şerîat-ı teklîfiyyedir.

Sâni-ı Zülcemâl, şerîat-ı tekvîniyyeye göre her şeyi sever. O Zât-ı Akdes, peygamberler ve semâvî kitâblar vâsıtasıyla insânları şerîat-ı teklîfiyye ile mükellef tuttuktan sonra, insân o tekâlife muvâfık hareket ederse, Cenâb-ı Hakk’ın rızâsına ve muhabbetine mazhar olur. Aksi takdîrde gazab-ı İlâhî’yi celbeder. Öyleyse Allâh, bütün kâfîrleri san’at i’tibâriyle sever. Fakat o kâfîr irâdesiyle vücûdunu ma’nen necis hâle getirdiği için, Allâh onu sevmez ve o vücûda yaptığı hakàretten dolayı o kâfîre cezâ verir. Böylece kâfîr, kendi kendine zulmetmiş olur. Hâşâ! Kâfîr, küfür ve inkârıyla asla Allâh’a zarar vermiş olamaz.^[2] Gàyet harika bir nakş-ı san’at ve bir mucize-i kudret olan o kâfîrin vücûdunu, bütün dünyâ toplansa yapamaz. Zîrâ o vücûd, bütün âlemin hülâsasıdır. Bin bir ism-i ilâhînin âyinesidir. Hem âlem-i imkânı, hem de âlem-i vücûbu açacak anahtarlar külçesidir. Allâh, kâfîrin vücûdunu san’atı olduğu için seviyor; ama o, irâdesiyle vücûdunu kötüye kullanıyor.

Lügat: peygamber, cehennem, muhabbet, hareket, tekâlif, udre(t), gönder, imkân, inkâr, külçe